"Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg, óf te laat."

Wijlen Johan Cruijff (r.i.p.)

zondag 4 december 2016

Het Witgatje en een Drieteenstrandlopertje

Witgatje

In de herfst ben ik op diverse plekken Witgatjes tegen gekomen.
In de polders vlakbij mijn huis kwam ik een groepje tegen van een stuk of 5 vogels.
Helaas te ver weg en onmogelijk om te bereiken.
Ook bij volgende bezoekjes kon ik hier alleen maar foto's
van een meter of 30 afstand maken.

De tweede keer was ergens in 't Gooi.
Ik was op weg om een andere vogel te fotograferen,
totdat ik een paar witgatjes zag foerageren in het ondiepe gedeelte van 
een behoorlijk grote plas.

Kruipend en tijgerend kon ik mij (inmiddels stinkend smerig) in een mooie
positie manoeuvreren om rustig af te wachten of
er eentje binnen het bereik van mijn camera wilde komen.
Daar was heel wat geduld voor nodig,
maar uiteindelijk was er toch eentje bereid.

De derde keer was in de regio Amsterdam toen ik in het hutje van Ton zat.

Witgatje met prooi

Vanuit het hutje hoef ik mij geen zorgen te maken voor een mooie setting.
Maar bij het meertje in 't Gooi moet ik mij wel zodanig positioneren dat
ik een mooie achtergrond krijg. De bomen en het riet om het meertje 
in combinatie met het vroege ochtendlicht zorgen voor mooie kleuren.


Op de ene plek heb ik iets meer licht dan op de andere.
Dat resulteert vooral in een andere kleur van het water.
Op de ene plek goudgeel en op de andere wat donkerder groen.

Witgatje

Witgatjes zijn lastige vogels om dichtbij te fotograferen.
Ze zijn erg schuw en bij het minste geringste gaan ze er vandoor.
Het voordeel is, is dat ze al roepend aankomen vliegen en
je er dus al rekening mee kunt houden.
Als ze eenmaal geland zijn, wordt het pas echt spannend.


Een Witgatje is een vogel die eerst langdurig de omgeving in zich opneemt.
Tenminste, dat is mijn ervaring met deze vogels.

Het is dus afwachten totdat de vogel helemaal op zijn gemak is en
begint met foerageren of poetsen.


Als de seinen op veilig staan, is er weinig wat het witgatje
nog bang maakt zolang je maar geen grote onverwachte bewegingen maakt.
Het geklik van de camera is al helemaal geen probleem.


Witgatjes lijken een beetje in doen en laten op watersnippen.
Ze zijn beide lid van de familie van de Strandlopers.
De Watersnip is echter een kampioen in stilstaan en 
het Witgatje is wat dat betreft het tegenovergestelde.

Het Witgatje is ook een slag groter dan de Watersnip,
maar de gelijkenis is wel degelijk aanwezig.


Op beide plekken weten de vogels dat ik aanwezig ben,
maar ik wordt niet als gevaarlijk beoordeeld.


Constant wordt ik in de gaten gehouden en dan is het extra leuk,
dat de vogels gewoon steeds dichterbij komen.
Soms zijn ze zo dichtbij, dat ik niet eens een foto kan maken,
omdat ik op dat moment niet kan uitzoomen.

Dat soort bewegingen verjagen de vogels zeker.

Poetsend Witgatje

Zodra een vogel zich begint te poetsen, weet je helemaal
zeker dat hij/zij zich op z''n gemak voelt.

Heerlijk zo'n hobby waarbij je in alle rust kunt genieten en relaxen
en dan ook nog een beetje foto's maken.

Wordt het Witgatje voornamelijk gezien bij zoetwatermeertjes,
het Drieteenstrandlopertje is een echte strandvogel.

Drieteenstrandloper.

Ook een lid van de Strandlopersfamilie, maar een compleet andere vogel dan het Witgatje.
Allereerst verschillen ze enorm qua afmeting, want het Drieteentje is erg klein.

Het Drieteenstrandlopertje is ook lastig te fotograferen.
Het is een enorm druk vogeltje, want hij rent constant voor de golven uit
op zoek naar eten. Een betere naam zou zijn het Drieteenstrandrennertje.

Als ze dan ook nog in een groepje zijn (wat meestal het geval is), wordt het helemaal lastig
om ze dicht te benaderen. Meestal is er wel eentje die schuwer is dan de rest en
dat vogeltje vliegt snel op en neemt de rest in zijn kielzog mee.

Drieteenstrandloper

De beste kans is dan ook wanneer er maar 1 vogel aanwezig is op een bepaalde plek.
Dan blijken ze helemaal niet zo schuw te zijn en zolang je ze rustig en 
metertje voor metertje benaderd, kun je tot heel dichtbij komen.

Ik vind het heerlijke vogeltjes om te fotograferen.
Iedere keer wanneer ik op het strand ben, neem ik ruim de tijd
om ze op de plaat te krijgen.


Het is dan fijn als er eentje zo nu en dan eventjes blijft staan en je rustig 
je camera kunt richten ipv dat ze als een gek langs je heen scheuren.


En als je dan rustig languit in het natte zand blijft liggen,
is de kans groot dat ze al foeragerend heel dichtbij komen.
Maar daar heb je dan wel doorzettingsvermogen voor nodig, 
want dat gebeurt ook maar 1 op de 10 keer.

In een volgend blog aandacht voor een inmiddels
behoorlijk algemene vogel in Nederland.
De Grote Zilverreiger.

Grote Zilverreiger.

Tot de volgende keer,
René





woensdag 23 november 2016

De Pestvogel en de Sneeuwgors

Pestvogel

Iedere jaar is het in de herfst weer afwachten of bepaalde vogelsoorten als
wintergast ons land aandoen.
De Pestvogel is daar één van.
Als de bessen in Scandinavië schaars zijn, dan trekken de pestvogels
richting het zuiden en komen dan in Nederland terecht.

Het ene jaar zie je ze bijna niet en het andere jaar is er een ware invasie.
Dit jaar zit het er een beetje tussen in.
Hier en daar kom je een klein groepje tegen, maar soms zijn de groepen wat
groter en dan zijn er meer dan tien exemplaren op 1 plek aanwezig.

In IJmuiden zit een hele grote groep welke op het hoogtepunt uit 56 exemplaren bestaat.
Gelukkig in een periode dat ik de tijd heb om een aantal keren op pad te gaan.

Zo'n grote groep is leuk, maar het is ook erg lastig.
Er hoeft er maar eentje in te zitten die vliegerig is en daarmee de hele groep
op laat vliegen bij het minste geringste.

Een deel van de groep Pestvogels

Wat ook lastig is, is dat zo'n grote groep zeldzame vogels heel veel vogelaars aantrekt.
Maar met zo'n grote groep vogels maakt dat niet zo heel veel uit.
Zit er nou 1 zeldzaam vogeltje, dan moet je afstand houden, want je 
wilt het beestje niet verjagen.
Gelukkig laten Pestvogels zich niet snel verjagen,
ook als je een keertje net te dichtbij komt.

Pestvogel

Vaak zitten Pestvogels in woonwijken, omdat daar regelmatig bomen en struiken staan
met bessen en sierappeltjes.
Die omgeving maakt het lastig om natuurlijke foto's te maken.
Dat is nou het enorme voordeel van de plek in IJmuiden.
De struiken staan niet voor een gebouw, maar mooi tussen de bomen
en aan de rand van een natuurgebied.


Maar dan nog moet je net op het juiste moment op de juiste plek staan.
De Pestvogels gaan met de hele groep veilig bovenin een boom zitten.
Op het moment dat ze trek beginnen te krijgen worden ze drukker en beginnen
te roepen naar elkaar. Dat rinkelende geluidje is duidelijk herkenbaar.


Dan komen ze met z'n allen naar beneden en duiken op een struik met bessen.
Tsja, dan moet je net even mazzel hebben dat ze precies op die plek gaan zitten,
waar je geen storende elementen in de achtergrond hebt.
Zo'n plek waar je geen last hebt van allerlei takken.
Die mazzelmomentjes zijn dun gezaaid en dan moet je ook maar net
genoeg licht hebben om de juiste sluitertijden te behalen.


De eerste ochtend dat ik bij de groep Pestvogels ben, is er eentje
van zeer wisselende weersomstandigheden.
Heel soms een klein zonnetje, maar meestal bewolkt en regelmatig regen.


En dan gaan zo ook nog eens meestal midden in de struiken zitten.

Pestvogel

Een enkel keertje gaan ze op het plekje zitten, waar je zo erg op hoopt.

Hoewel ik deze ochtend veel foto's maak, ben ik toch niet helemaal tevreden.
Twee dagen later lijkt de weersvoorspelling er goed uit te zien.
Een zonnige dag terwijl de rest van de week regenachtig en grijs zal verlopen.

Ik neem een vrije dag en ga vroeg op pad.
Net voor zonsopkomst ben ik ter plekke en er zijn maar drie andere mensen ter plaatse.

De groep Pestvogels is iets uitgedund en er zijn nog een stuk of 20 vogels aanwezig.
Natuurlijk gaan de vogels op de mooiste plekjes zitten, terwijl er nog
onvoldoende licht is voor mijn apparatuur.

Ik probeer het wel, maar eigenlijk tegen beter weten in.
Hoewel de achtergronden prachtig zijn, gaan ze wegens onscherpte 
toch allemaal het prullenbakje in.


Als dan eindelijk de zon hoog genoeg staat, duurt het lang voordat de groep 
naar beneden komt. Mooi licht, heel weinig mensen in de buurt, maar geen 
pestvogels op de plekjes waar ik ze wil hebben.


Het is een koude ochtend en er zit nog steeds rijp op de blaadjes en de besjes.


Al snel blijkt dat het weer voorspellen nog steeds erg lastig is.
De bewolking neemt snel toe en de lichtomstandigheden worden er niet beter op.

Zo nu en dan komt er een bescheiden zonnetje door het grijze dek heen.
Omdat dit toch regelmatig gebeurt, besluit ik om niet weg te gaan.
Het is trouwens ook erg gezellig met een hoop bekende gezichten en
eindelijk kan ik gezichten matchen bij mensen die ik van het internet ken.



Geduld is een vereiste in de vogelfotografie en dat wordt deze keer 
weer behoorlijk op de proef gesteld. 
De groep vogels besluit met enige regelmaat om voor langere tijd
een plek uit het zicht van de camera's op te zoeken.

Jonge Pestvogels

Volwassen Pestvogel

Je kunt een jonge en een volwassen vogel uit elkaar houden,
door te kijken naar het geel in de vleugelpennen.
Bij de volwassen vogels is dat hardgeel en bij jonge vogels is dat heel flets geel.


Het blijkt toch dat deze plek een grote aantrekkingskracht op de vogels heeft,
want ze komen constant terug.
Het duurt af en toe even, maar ze komen terug.

Dan gaan ze eindelijk wat hoger in de struiken zitten en dan sta ik net op de verkeerde plek.
Even snel verhuizen is er niet bij, want er zijn inmiddels teveel fotografen aanwezig.

Gelukkig wel allemaal fotografen die weten hoe ze zich moeten gedragen.
Het gebeurt bijna niet dat vogels verjaagd worden, omdat iemand
ze te dicht of te snel benaderd.

Het voordeel is dat de sfeer goed blijft en de vogels rustig door blijven eten.


Na het maken van een paar high-key opnames besluit ik toch maar om te vertrekken.
Het weer wordt er niet beter op en het wordt mij nu toch te druk.
Misschien had ik achteraf toch iets langer moeten blijven,
want het had zelfs eventjes gesneeuwd.

Maar ja.......

Hoewel het groepje pestvogels iedere dag kleiner wordt,
besluit ik een paar dagen later toch nogmaals langs te gaan.

Er wordt een zonnig begin van de dag voorspeld en er zitten nog steeds
een stuk of 7 pestvogels op de plek.
Maar ik wil eigenlijk ook wel even naar het strand in IJmuiden toe.

Twijfels over waar ik eerst naartoe zal gaan gedurende de rit van
Amsterdam richting IJmuiden.

Het strand is 's ochtends vroeg zo lekker rustig,
maar het aantal mensen bij de pestvogels zal ook snel toenemen.

Ik besluit om eerst naar de Pestvogels te gaan.

Bij aankomst ben ik helemaal alleen op de plek.
Het is nog donker en de pestvogels zitten voor mijn neus besjes te eten.

Als het zonnetje er eenmaal bijkomt, kleuren de struiken en de besjes prachtig
in het warme ochtendlicht.
Maar geen pestvogel te zien op dat moment.

Al snel neemt het aantal mensen toe en de pestvogels lijken
van de aardbodem verdwenen.
Het duurt erg lang voordat ze terugkomen en als dat eenmaal gebeurt,
blijkt dat er onder de aanwezige mensen een hoop personen te zijn,
die geen idee hebben waar ze mee bezig zijn.
De vogels worden constant opgejaagd en zonder 1 foto gemaakt te hebben,
verdwijn ik maar snel richting strand.

Sneeuwgorzen

De afgelopen dagen hebben zich 2 Kleine Alken opgehouden bij de Zuidpier.
Ik ben niet echt een soortenjager, maar als ik er toch ben, ga ik natuurlijk wel even kijken.

Maar al snel wordt mijn aandacht opgeslokt door een groep Sneeuwgorzen.
Omdat ik pas laat op het strand ben, ben ik niet de enige die interesse heeft.

Een man of 5 proberen de sneeuwgorzen te fotograferen, maar ipv zich
klein te maken en zodoende de vogeltjes niet af te schrikken,
lopen ze gewoon rechtop steeds dichter naar de sneeuwgorzen toe.

Ik sta op een meter of 100 afstand te kijken en heb de verwachting dat de
hele groep weldra opgejaagd wordt en met een beetje geluk zit
ik dan direct op de eerste rang.

En ja hoor, inderdaad gaan de vogels op de wieken en komen ook nog eens
heerlijk mijn kant op gevlogen.


Als ze geland zijn probeer ik ze zo omzichtig mogelijk te benaderen,
maar ik zie uit mijn ooghoeken dat de 5 personen als een speer mijn kant opkomen.


Ik kan ze net niet helemaal goed benaderen, voordat de 5 arriveren.


I.p.v. dat ze zich klein maken en de vogels behoedzaam benaderen,
leggen ze de laatste meters te wild af.
Als ze ietsje rustiger aan doen, blijven de gorsjes echt wel zitten.
Nu gaan ze er echter direct weer vandoor.

Tsja, ik wil er nog iets van zeggen, maar ze rennen alweer verder achter de vogels aan.

Dan maar even de pier op.

De Kleine Alk is helaas weer vertrokken en het weer wordt er niet beter op.

Sneeuwgors

Op de terugweg kom ik in de duintjes nog een paar Sneeuwgorsjes tegen.
Ze zitten niet echt op een mooie plek, maar toch maar even nog een paar plaatjes maken.


Het zijn tenslotte wel hele mooie vogeltjes.


Ik had gehoopt om wat plaatjes te kunnen maken van een gorsje op kleinere afstand,
maar soms zit het er gewoon niet in.
Er zullen nog wel wat kansen komen deze periode.

Op de terugweg naar Amsterdam zie ik in een bessenstruik een vogel zitten
en direct besef ik mij dat dit ook een Pestvogel is.
Maar ja, ik zit op de snelweg en hoe kom ik daar?
Ik pak de eerste afslag en met een paar keer gokken kom ik
toch op de juiste plek uit.
En ja hoor, er zit een klein groepje Pestvogels en ik
kan ze mooi vanuit de auto bekijken en fotograferen.

Helaas zitten ze ook hier het merendeel midden in de bessenstruik.
Er hangt 1 takje mooi los van de struik en ik kan de auto
net zo neerzetten dat ik een vrije achtergrond krijg.


Ik moet geduld hebben, maar uiteindelijk gaat er toch eentje
precies op de juiste plek zitten.

Er piept net een heel klein zonnetje door het grijze wolkendek heen,
maar het licht veranderd per seconde.


De Pestvogel wringt zich in allerlei bochten om de uitgedroogde besjes
van de trosjes af te halen.


Na een tijdje vinden de vogels het wel genoeg en vertrekken.
Jammer, want ik had best wel wat langer op deze plek willen blijven.

Al met al heb ik heel wat foto's van de Pestvogels gemaakt,
maar het plaatje dat ik in mijn hoofd had, is er nog niet uitgekomen.
Misschien komt er nog een mooie kans deze winter.
We zien het wel.

In een volgend blog aandacht voor het Witgatje.

Witgatje

Tot de volgende keer,
René










dinsdag 1 november 2016

Het hutje van Ton


Waterral

Begin 2011 was ik bezig met het fotograferen van Blauwborsten, toen ik opeens
op een raar bouwseltje stuitte.
Het stond op een plek waar geen mens kwam en leek op een slaapplaats van een dakloze.
Ik heb er verder geen aandacht aan besteed en ging verder met het zoeken naar de Blauwborst.

Eind 2011 was ik weer in dat gebiedje en weer zag ik dat rare bouwseltje.
Nieuwsgierig als ik ben, ging ik deze keer iets beter kijken.
Tot mijn verbazing zag ik een Watersnip vlak voor het bouwseltje in het water staan.

Toen begon het lichtje te branden en begreep ik dat het een schuilhutje was.
In die tijd werd er nog niet door veel mensen gebruik gemaakt van dit soort schuilhutjes
en was ik dus erg verrast en direct zeer enthousiast.

Watersnippen

Toen ik er een tweede keer in plaats nam, ontmoette ik de bouwer en eigenaar.
Een Amsterdamse vogelfotograaf genaamd Ton Döpp.
Tsja, als je zijn foto's kent, dan weet je dat dit de man is van de eigengebouwde 
schuilhutjes, waardoor hij foto's kan maken met prachtige lage standpunten.
Iemand waar ik ontzettend veel van geleerd heb.

Niet omdat hij mij dingen verteld heeft, maar meer hoe hij onderwerpen benaderd en
niets aan het toeval overlaat. En dat kun je opmaken aan de manier
zoals en waar hij zijn hutjes bouwt.

Het grootste geheim van Ton (dat kan ik hier wel vertellen) is dat hij een 
setting creëert, waardoor een optimaal beeld gemaakt kan worden.
De enorme hoeveelheid tijd die erin gestopt wordt om die optimale
situatie te bereiken, betaald zich met grote regelmaat uit en
zorgt voor verbazingwekkende platen.

Waterral

Helaas is het snippenhutje niet meer te gebruiken.
De waterstand op die plek is te hoog geworden.
Maar Ton heeft meerdere plekjes en 1 daarvan is echt een superplek.
De foto's uit deze serie zijn gemaakt vanuit dit hutje.

Het Rallenhutje.

Waterral

De hutjes van Ton zien er zeer eenvoudig uit, maar zijn erg slim gemaakt.
Ik heb het ook geprobeerd, maar het valt niet mee om het na te doen.
De eerste stap is het lastigst.
Waar zet je nou iets neer???

Goed verkennen en observeren is het devies.
Want er moet natuurlijk wel iets leuks te fotograferen zijn.

Als de plek gekozen is en een schuilplekje gemaakt,
dan is het zaak om de vogels daar te krijgen, waar je ze wilt hebben.


Daar moet je inventief voor zijn en geduld is een belangrijke eigenschap die je moet bezitten.
En Ton is enorm inventief.
Daarmee lukt het hem vaak om vogels exact dat te laten doen,
wat hij wil dat ze doen.

Wanneer ik in dat hutje zit, zit ik mij rot te praktiseren hoe hij
sommige situaties voor elkaar krijgt.
De oplossingen zijn vaak zo simpel, dat ik mij afvraag waarom ik dat niet bedacht heb.


Vandaag werkt het weer niet echt lekker mee voor mij,
want ik krijg de Waterral niet op de plek die ik wens.

Iedere keer komt de Ral te dichtbij.
Gelukkig heb ik een 50-500 zoomlens en kan ik uitzoomen om de Ral toch volledig 
in beeld te krijgen.


Maar soms zit hij echt te dichtbij ;-)

Waterrallen zijn ongeveer 25 cm groot en zeer schuw.
Ze sluipen heimelijk door de rietkragen en als je zo in het schuilhutje zit/ligt,
dan is het fantastisch om ze van dichtbij te bekijken.
Als je goed oplet/luistert, dan weet je dat er eentje aan komt sluipen.
Het water dat aan de rietkant ineens een heel klein beetje begint te bewegen of
het riet dat je hoort bewegen op onnatuurlijke wijze.

Dan komt eerst heel voorzichtig het oranje snaveltje door het riet heen en dan volgt
de rest van het vogeltje. Als je dat op een meter of 2 afstand van je ziet gebeuren,
dan zit je doodstil te wachten op wat er gaat komen.


Je moet de vogel even laten wennen aan je aanwezigheid, want hoewel de vogel
je niet goed kan waarnemen, weet hij toch dat je er bent.
Zodra hij op zijn gemak is, kun je voorzichtig beginnen met rustig een paar foto's te nemen.

Vogels wennen enorm snel aan het geluid van de camera en zolang je geen
grote onverwachte bewegingen maakt met de lens, accepteert de vogel jou in zijn territorium.
Zeker wanneer er af en toe een lekker hapje te halen valt.

Waterral

Waterrallen zijn een beetje vreemde vogels.
Ze maken een erg raar geluid. Als je dat eenmaal gehoord hebt, vergeet je het nooit meer.
Het is een schril gillend geluid, wat lijkt op het gegil van een biggetje.

Als je dat voor de eerste keer vlak naast je hoort, dan schrik je wel even.


Ook ziet de Waterral er een beetje raar uit. Het is sowieso een kleiner vogeltje
dan de meeste mensen denken en ze zijn een beetje afgeplat.
Net of ze ergens klem gezeten hebben.
Maar met zo'n slank lichaam kunnen ze natuurlijk uitstekend uit de voeten
in de dicht begroeide rietvelden.

Vanuit dit hutje van Ton kun je niet heel veel verschillende soorten vogels fotograferen,
maar de soorten die je er wel kunt platen zijn fantastisch.

De Waterral is dus 1 van die soorten en een ander is de Dodaars.

Dodaars (winterkleed)

Hoewel dodaarzen op hun mooist zijn in het voorjaar en zomer, 
is de kleur van het winterkleed ook erg fraai.
Helaas blijven ze net even op een te grote afstand.
In deze periode merk je duidelijk dat de dodaarzen op hun eigen geclaimde
stukje blijven. In het voorjaar willen ze nog wel proberen om 
de territoria van andere paartjes in te dringen en komen ze dus vaker ietsje dichterbij.


Het kan lang duren voordat ze op het plekje komen waar je ze graag wilt hebben.
Geduld is altijd een schone zaak.
Wat ik wel geleerd heb in alle jaren dat ik nu vogels fotografeer,
is dat je altijd wel 1 kans krijgt op een mooie foto.


Maar dan moet je wel op blijven letten en gefocust blijven en
dat valt niet altijd mee.
Zeker niet wanneer er drie leuke soorten tegelijkertijd op
het juiste plekje komen.

Dodaars

Terwijl een Dodaars eindelijk na een aantal uren langzaam maar zeker mijn kant opkomt,
verschijnt de Waterral ook weer eens. 

Waterral

Of dat nog niet voor keuze-stress genoeg zorgt, hoor ik ook een IJsvogel 
zijn komst aankondigen.

Jonge IJsvogel

Er is een apart plekje waar de IJsvogel terecht kan, maar om die te fotograferen
is niet zo heel eenvoudig wanneer je gefocust bent op de Waterral.
Voor de Waterral ligt de camera op het niveau van het wateroppervlak,
maar om de IJsvogel te fotograferen moet de camera verhuizen naar een hoger standpunt.

Als beide vogels tegelijkertijd aanwezig zijn en je ze allebei wilt fotograferen,
moet je dus erg omzichtig te werk gaan.
Teveel beweging of te snel bewegen zorgt ervoor dat beide vogels
op de vlucht gaan.

Ik probeer de camera altijd pas te bewegen wanneer de vogel van mij af kijkt.

Dodaars

Meestal lukt mij dat gelukkig ook wel.

Het is een beetje een raar gezicht.
Een Waterral en IJsvogel op een paar meter afstand en een Dodaars die steeds dichterbij komt.

IJsvogel

De jonge IJsvogel zit maar een beetje te zitten en doet eigenlijk niet zoveel.
Door de droogte is het niet diep genoeg om te vissen en de IJsvogel verdwijnt
dus ook weer behoorlijk snel.

Later komt hij nog wel een keertje terug,
maar wanneer hij merkt dat er niets te eten te halen valt, vertrekt hij weer snel.


De Dodaars verandert van richting, de IJsvogel gaat op zoek naar een betere visplek en 
de Waterral verdwijnt in het riet.
Dan is het weer een tijdje rustig afwachten.

De Waterral komt af en toe nog langs, maar hij vertikt het om op de juiste plek
tevoorschijn te komen.


Het licht wordt minder en minder en dat maakt het voor mijn apparatuur
steeds lastiger om de juiste sluitertijden te halen.


Tijd om naar huis te gaan dus.
Het is niet alleen fantastisch om te kunnen fotograferen in een hutje van Ton,
maar de natuurbeleving is ook nog eens super.
Heerlijk.

In een volgend blog komt o.a deze Torenvalk aan bod.

Torenvalk in Highkey

Tot de volgende keer,
René
http://blogging.nitecruzr.net/2013/03/the-lightbox-image-display-option.html